Behandeling:
Terbeschikkinggestelden krijgen een behandeling die is afgestemd op hun stoornis en hun
persoonlijkheid. Daarbij is geen sprake van eenrichtingsverkeer. De terbeschikkinggestelden
en het behandelteam maken samen afspraken,Waarover de terbeschikkinggestelde zijn/haar
mening mag geven. Een uitgangspunt is dat de terbeschikkinggestelde zoveel mogelijk op zijn
verantwoordelijkheden wordt aangesproken, net zoals in de vrije samenleving; 1 van de
doelstellingen van TBS is immers de terbeschikkinggestelde succesvol in de maatschappij te
laten integreren.
Behandelplan:
De inspraak van een terbeschikkinggestelde is echter begrensd. Zowel voor de samenleving
als voor de terbeschikkinggestelde zelf is het van groot belang dat de terbeschikkinggestelde
aan zijn/haar behandeling meewerkt. Als hij/zij toch behandeling weigert, kan hij/zij worden
overgeplaatst naar een andere kliniek waar de methodiek meer kan van slagen heeft.
Als hij/zij blijft weigeren mee te werken en onverminderd delictgevaarlijk blijft, is de kans
groot dat de rechter de TBS alsmaar blijft verlengen. Dergelijke terbeschikkinggestelden
kunnen uiteindelijk in een aparte Long-Stay Afdeling worden geplaatst.
De staf probeert echter een terbeschikkinggestelde die niet wil meewerken, eerst te motiveren.
Een therapie kan namelijk alleen slagen als de terbeschikkinggestelde en de staf daar samen
aan werken;
de terbeschikkinggestelde is tenslotte degen die zijn/haar gedrag moet veranderen.